ธรรมชาติของกาลเวลา
คือ ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงไป

ผมเคยได้ยินถึงสิ่งนี้
แต่ไม่ได้เข้าใจความหมายที่จริง ๆ ของมัน

จนกระทั่งวันหนึ่ง
เสาแกนสำคัญในชีวิต ‘ความสัมพันธ์’
ตลอดช่วง 5 ปีนี้ได้สิ้นสุดลง

1 เดือนที่ผ่านมา
ผมเสียศูนย์จากภายใน

แต่ข้างนอกผมยังพยายามใช้ชีวิตต่อ
ยังคงทำงาน ยังคงพยายามพัฒนาตัวเอง
หรือยังคงฝืนทำอะไรก็ตามที่เป็นการผลักดันให้ตัวเองไปข้างหน้า

(มุมที่ตลก คือ หลายคนในชีวิตจริงยังไม่รู้เลย
ผมคงที่เก่งเรื่อง keep look อยู่เหมือนกันนะ 5555)

แต่ในเกือบทุกคืน
ผมยังมักรู้สึกอ่อนแอ ยังสับสน
และยังเสียใจกับสิ่งที่หายไป

เป็น 1 เดือนที่เต็มไปด้วยคำถาม

ผมคือใคร?
ผมชอบอะไร?
ผมอยากไปจุดไหน?
และ ความฝันของผมหน้าตาเป็นแบบไหน?

ความรักของผมคืออะไร?
ผมจะใช้ชีวิตในพื้นที่ว่างนี้อย่างไร?
ผมจะยังกล้าเปิดใจไหม?
(ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งแหละ..สักวันหนึ่ง)

อีกด้านหนึ่ง
ระหว่างทาง ผมค่อย ๆ เห็นบางอย่างชัดขึ้น

คนที่รักผม คนที่สนับสนุนผม มีมากเหมือนกันนะเนี่ย
(รู้สึกขอบคุณจัง จากใจเลยครับ)

ผมยังมีโอกาสใหม่ในทุกวันเพื่อไปต่อ
โลกยังมีอะไรให้ผจญภัยอีกมากเลย!
(มากกว่าที่เคยคิดไว้มาก)

กลับมาดูแลตัวเองด้วยนะ
ออกกำลังกายด้วย
skincare อะหัดใช้บ้าง

ผมเริ่มเข้าใจว่า
บางเรื่องของหัวใจ
ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ logic เสมอไป

และหลายเรื่องในชีวิต
ทั้งในเรื่องงาน การเงิน การทำอะไรแปลก ๆ ไปมาก
ก็ต้องหัด “เหยียบเบรก” เองให้เป็นเหมือนกัน

ตั้งสติตัวเองให้ดี
การบันทึกรายรับรายจ่าย
การเก็บก่อนใช้และทบต้น
โคตรสำคัญเลย

ผมยังดีขึ้นไม่ทั้งหมด
แต่ผมก็ดีขึ้นนะ

และการได้เขียนทุกอย่างนี้ออกมา
ก็ทำให้ในคืนนี้ผมเบาใจขึ้นจริง ๆ

สุดท้ายนี้
ผมขอขอบคุณคุณจริง ๆ นะ
สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาเลย

ผมยังคงมองขึ้นไปบนฟ้า
และอวยพรให้คุณเสมอ

ขอให้ทุกเส้นทางที่คุณเลือก
นำพาคุณไปยังที่ที่คุณอยากไปถึง

คุณทำได้แน่นอน แล้วเจอกันใหม่นะ 🙂