“การกระทำ-สำคัญ-กว่าคำพูด” เป็นประโยคแสนคลาสสิคที่ได้ยินมาช้านาน 

คำถามที่ผมสงสัยเพิ่มเติมคือ แล้วผมเองมีความสามารถในการ “แยกแยะ” ความรู้สึกต่อ การกระทำ และ คำพูด ได้ดีแค่ไหน

ยกตัวอย่างสถานการณ์ บุคคลหนึ่งพูดดีกับผม แต่การกระทำกลับไปอีกทาง กลับกันอีกคนหนึ่งพูดไม่ดีกับผมสักเท่าไร แต่การกระทำแฝงไปด้วยความหวังดีและมอบสิ่งดี ๆ ให้ผมอย่างบริสุทธิ์

ผม รู้สึก ต่อสองสถานการณ์นี้อย่างไร?

มองลึกลงไปผมคิดว่าขึ้นอยู่สถานการณ์ 

สถานการณ์ที่ว่าคือจิตของผม ณ บริบทนั้น

หากวันใดเป็นวันที่ผมมั่นคงในตนเอง มีสติครบถ้วน ผมเชื่อว่าผมจะมองลึกลงไปถึงเจตนาอันแท้จริงของบุคคลหนึ่งได้ 

หากแต่วันใดเป็นวันที่ความมั่นคงในตนเองมีความสั่นคลอน ความสามารถในการมองลึกลงไปถึงเจตนา อาจถูกปรุงแต่งจนกรณีร้ายแรงที่สุดคือผมมองไม่เห็นเจตนาอันดีนี้เลย

“การแยกแยะให้ชัดเจน” จึงเป็นอีกหนึ่งสกิลที่ผมตั้งมั่นที่จะพัฒนา เพื่อมองให้เห็นสิ่งที่ลึกลงไป หรือ สามารถเข้าถึงเจตนาอันลึกที่สุดของบุคคลได้ มองลึกมากกว่ารูปประโยคหรือคำพูด 

ซึ่งแท้จริงแล้วรากลึกของสกิลนี้ ในมุมมองของผมคือ “การพิจารณาจิต” ว่า ณ ขณะนั้น เรามีความสมดุล มั่นคงไหม หรือว่าขณะนั้น จิตของเราไม่สมดุล ไม่มั่นคง และพร้อมปรุงแต่งเจตนาอันดีให้มีความหมายผิดแปลกออกไป

จงแยกแยะ การกระทำ และ คำพูด ด้วยจิตที่เป็นกลาง

ชัยดิษฐ์